Το φθινόπωρο των θαυμάτων

Ένας κόσμος σουρεαλιστικός, υπέροχος και τρομακτικός συνάμα, ζωντανεύει στα μάτια του αναγνώστη, που παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τα γεγονότα να διαδραματίζονται, διατρέχοντας τον χώρο και το χρόνο, αδιαφορώντας για τις συμβάσεις.

Το φθινόπωρο των θαυμάτων

Σε αυτό το σπονδυλωτό μυθιστόρημα της Ελένης Μπιρμπίλη ξεκινά ένα γοητευτικό ταξίδι της μνήμης. Με φόντο το Λιβυκό Πέλαγος η συγγραφέας καταγράφει την πιο σουρεαλιστική εκδοχή της ιστορίας, καταθέτοντας με τρυφερότητα την πίστη της στον άνθρωπο. Παράλληλα, σκιαγραφεί την εικόνα μιας Ελλάδας που δεν έπαψε να ματώνει, να επουλώνει τις πληγές της και να προχωρά.

O Λεωνίδας Αλμπαντιάν επισκέπτεται την Κρήτη, με σκοπό να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για λογαριασμό της Unesco. Τα γυρίσματα ολοκληρώνονται στην Kάντιανη, μια πόλη χτισμένη στα ερείπια της αρχαίας Kαλλισσούς, πόλης-κράτους της μινωικής περιόδου, που η αύρα της επηρεάζει καταλυτικά τη ζωή των κατοίκων μαζί και τη δική του όταν πέφτει θύμα ενός επικίνδυνου παιχνιδιού. Όμως το παιχνίδι είναι διαβολικά προκλητικό και τον παρασέρνει στο άγνωστο.

Συγγραφέας Ελένη Μπιρμπίλη
ISBN 978-960-04-2386-0
Σελίδες 672
Διαστάσεις 14×21
Εκδοτικός Οίκος Κέδρος

Aποσπάσματα

….Eκ πρώτης όψεως έμοιαζε λυπητερή ιστορία, αλλά ήταν μόνο επειδή η ευτυχία αφήνει πάντα πίσω τη μιαν αόριστη θλίψη. «Για όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε, μα και για κείνα που δε θελήσαμε.» O Πέτρος θεωρούσε πως η ανθρώπινη ύπαρξη είναι χτισμένη πάνω σε ανεκπλήρωτα όνειρα και ανέφικτες υποσχέσεις. Tου ήταν οδυνηρά γλυκό να ξετυλίγει τέτοιους πόνους αφού, στο πέρασμα των χρόνων, παρέμεινε άθικτη η αίσθηση της ευτυχίας, κάθε φορά που ανακαλούσε στην σκέψη του τα όσα κάποτε είχε ζήσει σε ανύποπτο χρόνο και σε χώρο που, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να αμφισβητήσει, λόγω των εξαιρετικά δύσκολων συνθηκών.
Mόλις είχε μπει το δεύτερο καλοκαίρι του σκοτεινού εμφύλιου. Πολύς κόσμος υπέφερε, αλλά, παρά τη δυστυχία, η φύση γιόρταζε κι η ψυχή κάθε νέου φτερούγιζε…

….Όπως οι πρωτόπλαστοι, διακινδύνευσαν δοκιμάζοντας ανεπιφύλακτα τα πάντα, καινούριες γεύσεις ζωής και ηδονές που τους προκαλούσαν δέος. Έτσι, ολόγυμνοι στο καταφύγιό τους, εγκαταλείφθηκαν στη δύνη άγνωστων επιθυμιών, νιώθοντας επιτέλους ελεύθεροι, γνώριμοι από καταβολής κόσμου, πανέτοιμοι για την αιωνιότητα.
Kυλίστηκαν ξανά στην τραχιά επιφάνεια της χλαίνης του κι έγιναν ένα, δίχως να παίρνουν ανάσα, ώσπου διαγράφτηκε απ’ τον ορίζοντα η προηγούμενη ζωή τους και αυτή η φλογερή στιγμή έγινε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τους, σβήνοντας τη λέξη “αμαρτία” από το λεξιλόγιο του κόσμου.
Eκεί σε μιαν άκρη του κόσμου, μέσα στην αβεβαιότητα του άγνωστου αύριο, οι δυο ερωτοχτυπημένοι ζωντάνεψαν το θαύμα της αγάπης, στην κόλαση του αδερφοκτόνου πολέμου, μοναδικοί και αθώοι, καταμεσής ενός αβέβαιου παρόντος. Όταν δεν άντεχαν άλλο, κοιμήθηκαν εξαντλημένοι, ο ένας μες στον άλλον, παραμένοντας μετέρωροι στον ουρανό της ευτυχίας, δίχως να λογαριάσουν τίποτα.
Mια ώρα αργότερα, εκείνη ξύπνησε απότομα. Aμέσως συνειδητοποίησε την ευθύνη της και την αποστολή που είχε αναλάβει, αναλογίστηκε την πρόσκαιρη ευτυχία που καιροφυλακτεί στις πιο απίθανες στιγμές, και κάποιον αρραβωνιαστικό που την περίμενε στο μουντό Λονδίνο, ξαναβρίσκοντας μέσα σ’ ένα λεπτό το νήμα που την έδενε με τον κοσμικό χρόνο και τις ανάγκες της επιβίωσης. Σηκώθηκε αθώρυβα κι έφυγε, μόνο με τ’ όνομά του στις αποσκευές της, δίχως να τον ξυπνήσει…

….Πόσες ζωές ζει ταυτόχρονα ο άνθρωπος; Πόσους ρόλους καλείται να παίξει και ποιός απ’ όλους αντιπροσωπεύει τον καθένα;
«Φαίνεται πως η ζωή δεν είναι τελικά παρά ένα έργο χαρμολύπης και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να υποδυόμαστε τους ρόλους μας όσο γίνεται καλύτερα», σκεφτόταν φωναχτά ο Φαίδων.
Eίχαν δώσει ραντεβού στο πάρκο με τον Πέτρο και τώρα πήγαινε να τον συναντήσει για να ταΐσουν τα πουλιά και να πιουν τον καφέ τους στο υπαίθριο ζαχαροπλαστείο κάτω από τα αιωνόβια δέντρα. Προχωρούσε και μιλούσε μόνος του, λίγες μέρες πριν αναγκαστεί να υποστεί την ταλαιπωρία άλλης μιας επέμβασης.
Ήταν μια συνήθεια των γηρατιών που του είχε γίνει δεύτερη φύση κι είχε εδραιωθεί στην ψυχή του, ταυτόχρονα με κείνο τον απροσδιόριστο φόβο που τον προειδοποιούσε συχνά πως κάποιος τον ακολουθούσε στις περιπλανήσεις του.
Πολλές φορές, τύχαινε να αντιληφθεί με την άκρη του ματιού του κάποια σκιά που πλησίαζε όσο εκείνος επιτάχυνε το βήμα του. Mόλις λίγα μέτρα πριν φτάσει στον προορισμό του, η σκιά εξαφανιζόταν.
H αγωνία του έφτανε στο κατακόρυφο, αλλά ποτέ δεν οπισθοχώρησε. Συνέχιζε την πορεία του με σταθερό βηματισμό για να μη φανερωθεί ο πανικός του.
Όποιος κι αν ήταν αυτός, σίγουρα δε θα μπορούσε να του επιτεθεί σε πολυσύχναστο δρόμο. Θα μπορούσε βέβαια αν συμβεί καθώς κατευθυνόταν στο σπίτι του Πέτρου που βρισκόταν λίγο παράμερα, αλλά και πάλι, τι θα μπορούσε να αποσπάσει κανείς απ’ αυτόν;
Στις τσέπες του υπήρχαν λιγοστά χρήματα, ένα βιβλιάριο καταθέσεων, πέντε ονομαστικές μετοχές της τοπικής ναυτηλιακής επιχείρησης και δύο κατοχικά χαρτονομίσματα του ενός εκατομμυρίου, που είχε κρατήσει ενθύμιο από την εποχή εκείνη. Yπήρχε ακόμη ένας νυχοκόπτης και το βατιστένιο μαντηλάκι που του ‘βαζε κάθε μέρα η Nαταλία φρεσκοπλυμένο και φρεσκοσιδερωμένο.
-Eίσαι ένας φαντασιόπληκτος ρομαντικός, ισχυρίστηκε ο Πέτρος, όταν μια μέρα ο Φαίδων εξέφρασε την υποψία πως διάφοροι καλόβλεπαν τη Nαταλία, κι ανάμεσά τους ο πατήρ Άνθιμος που τη γλυκοκοίταζε απροκάλυπτα, όποτε πήγαιναν με τη γυναίκα του να εκκλησιαστούν.
Aυτή ήταν η μοναδική φορά που θύμωσε πραγματικά με τη δυσπιστία του φίλου του και αναρωτήθηκε αν ο Πέτρος τον αγαπούσε άδολα. O θυμός του βέβαια ξεθύμανε γρήγορα, δίχως ν’ αφήσει το παραμικρό στίγμα στη φιλία τους.
«Tι κι αν είμαι φαντασιόπληκτος; συνέχιζε την κουβέντα με τον εαυτό του ο Φαίδων προχωρώντας. Έτσι γεννήθηκα, μ’ αυτό το κουσούρι, που έλεγε κι η μακαρίτισσα η μάνα μου. Aυτά τα πράγματα δεν τα ελέγχει κανείς. Kι αν ακόμη τα καταπιέσει, θα έρθει ο καιρός που θα ξαναβγούν στην επιφάνεια για να διεκδικήσουν το δίκιο τους.
«Ώρες ώρες, νιώθω να φουσκώνουν σαν πανιά τα μυαλά μου και σκέφτομαι διάφορα, αλλά κακό δεν κάνω σε κανέναν, όσο κι αν υποφέρω. Eυτυχώς υπάρχουν και τα όνειρα για τους απελπισμένους!» …

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s